Mijn cliënt viel in slaap. Kobe, mijn co-therapeut binnen de vaktherapie, ook. Opgerold onder een stapel dekentjes in een wigwam-tentje.
Voor sommigen lijkt dat misschien geen therapie. Voor mij is dit juist een van de mooiste momenten binnen de vaktherapie. Veel van de volwassenen met een licht verstandelijke beperking waarmee ik werk, hebben een leven achter de rug waarin ze zich regelmatig onbegrepen, overvraagd of onveilig hebben gevoeld. Dan is het ervaren van échte rust en veiligheid geen vanzelfsprekendheid. Daarom besteden we veel aandacht aan het creëren van een veilige plek. Een plek waar niets hoeft. Waar spanning mag zakken. Waar iemand even mag voelen dat hij niet alleen is.
Kobe speelt daarin een bijzondere rol. Hij voelt haarfijn aan wat nodig is. Hij waakt bij het tentje, kruipt naast een cliënt of legt zijn warme lijfje tegen iemand aan. Zonder woorden brengt hij rust, nabijheid en veiligheid.Vandaag gebeurde precies wat er mocht gebeuren: de spanning zakte. Zó ver zelfs dat cliënt én hond in slaap vielen.Soms is dát het werk. Niet praten. Niet oplossen. Eerst veiligheid.
📸 De afbeelding is aangepast om de privacy van de cliënt te waarborgen.
