Een cliënt met ernstige verzameldrang kon haar kamer niet opruimen zonder dat de spanning direct opliep. Alle opruimpogingen met begeleiders eindigden in stress, spanning en conflict. Ondertussen begon de situatie uit de hand te lopen door risico’s op ongedierte en problemen met brandveiligheid. Er móest iets gebeuren.
In de vaktherapie lukte het wél om in gesprek te komen en elkaar écht te bereiken. De wekelijkse piano‑improvisaties gaven haar structuur en veiligheid. Vanuit die muziek ontstonden kleine muzikale gesprekken die het contact, het vertrouwen en de therapeutische relatie verder verdiepten.
De doorbraak kwam tijdens een Playmobil‑rollenspel. We bouwden een woongroep na met een vrouw met een overvolle kamer. Doordat het onderwerp buiten haarzelf lag, kon de cliënt met enige afstand naar haar eigen situatie kijken. Toen ze zag hoe het poppetje reageerde wanneer iemand de spullen aanraakte, herkende ze meteen haar eigen angst. In het spel verwoordde ze het ineens heel helder:
“Ze kan dit niet zelf. Ze heeft hulp nodig, maar zonder er zelf bij te zijn. Het is anders te moeilijk voor haar…”
Vanuit dit inzicht ontstond haar eigen plan: een vertrouwde begeleider ruimt op terwijl zij weg is; de spullen worden buiten de kamer gesorteerd; daarna kiest zij drie voorwerpen die mogen blijven.
Een haalbaar en door haarzelf gedragen plan — en precies wat werkte.
Een week later was het plan volledig uitgevoerd en was haar kamer opgeruimd, zonder escalatie of strijd.
Na afloop maakten we praatplaten om het proces inzichtelijk te maken. Deze blijven beschikbaar voor evaluatie en als hulpmiddel voor toekomstige situaties.
NB: De video met de praatplaten bevat pianofragmenten die afkomstig zijn uit eerdere vaktherapie‑sessies.